من همان بی صدای همیشگی ام ...
همان هجومِ لبخندهای تلخ...
با همان آرامشِ همیشه ستودنی ...
چقدر تُهی ام این روزها...
آغوشِ ستاره بارانِ نگاهت را کم دارم!
میدانی دستانت طلیعه ی آرامش است؟؟!
چه خیالاتِ سَیّالی...تو هیچ گاه نبوده ای!!!
و من چه ساده،دوست داشتنت را به دوش میکشم!...
م.ر.ج.ا.ن
برچسب: تا توانی هیچ درمانم مکن,تا گل هیچ,تا حالا هیچ خواستگاری نداشتم,از هیچ تا تمام من,از هیچ تا همه چیز,رمان هیچ تا تمام من,از هیچ تا,تا الان هیچی نخوندم,تا لب هیچ,تا ملاقات خدا هیچ نمانده,
نویسنده: نیکا عباسی